Для меня самый смешной эпизод в этом произведении – это просто разговор Добчинского и Анны Андреевны. Конечно, в «Ревизоре» полно комичного, там часто персонажи говорят о разном и не совсем понимают друг друга

Для меня, как и для многих других, самым памятным днём школьной жизни является первое сентября первого класса. Этот день – определённый рубеж: ты становишься чуть дальше от детства и чуть ближе к взрослой жизни

Для меня, как и для многих других, самым памятным днём школьной жизни является первое сентября первого класса. Этот день – определённый рубеж: ты становишься чуть дальше от детства и чуть ближе к взрослой жизни

Хто для мяне самы блізкі чалавек? Вядома ж, мая любімая матуля! Даражэй за яе ў мяне няма чалавека на ўсім белым свеце! Мама падарыла жыцце мне і майму старэйшаму брату. Я ей вельмі за гэта ўдзячная! З першых дзен прыходу ў гэты свет нас сустракаюць мамчыны вочы, саграваюць мамчыны рукі, засцерагае ад нягод мамчына сэрца. Самы дарагі мой чалавек — мая мама. Яна невысокага росту. Твар у маей мамы добры. Вочы — зяленыя, часам — задумлівыя, а часам — ўсмешлівыя. Калі мама пра што-то турбуецца, яе вочы таксама становяцца неспакойнымі. Нос у яе прамой з невялікай гарбінкай. Валасы цемна-русыя. Мама, як сонца, свеціць у нашым доме. Калі яна на працы, становіцца ясна. Усе, што незразумела, мама растлумачыць, дапаможа разабрацца. Хочацца, каб мая мама ніколі не засмучала. Але так не бывае. Бо мама хвалюецца за мае ацэнкі, мае здароўе. Мне трэба старацца, каб мама часцей усміхалася. І я хачу звярнуцца да ўсіх дзяцей планеты: давайце будзем берагчы нашых мам ад гора і нягод, ад хваробаў і бедаў. Чым клапатлівей і далікатней і больш уважліва мы будзем адносіцца да сваіх маці, тым даўжэй іх сэрцы будуць жывымі і гарачымі.

Хто для мяне самы блізкі чалавек? Вядома ж, мая любімая матуля! Даражэй за яе ў мяне няма чалавека на ўсім белым свеце! Мама падарыла жыцце мне і майму старэйшаму брату. Я ей вельмі за гэта ўдзячная! З першых дзен прыходу ў гэты свет нас сустракаюць мамчыны вочы, саграваюць мамчыны рукі, засцерагае ад нягод мамчына сэрца. Самы дарагі мой чалавек — мая мама. Яна невысокага росту. Твар у маей мамы добры. Вочы — зяленыя, часам — задумлівыя, а часам — ўсмешлівыя. Калі мама пра што-то турбуецца, яе вочы таксама становяцца неспакойнымі. Нос у яе прамой з невялікай гарбінкай. Валасы цемна-русыя. Мама, як сонца, свеціць у нашым доме. Калі яна на працы, становіцца ясна. Усе, што незразумела, мама растлумачыць, дапаможа разабрацца. Хочацца, каб мая мама ніколі не засмучала. Але так не бывае. Бо мама хвалюецца за мае ацэнкі, мае здароўе. Мне трэба старацца, каб мама часцей усміхалася. І я хачу звярнуцца да ўсіх дзяцей планеты: давайце будзем берагчы нашых мам ад гора і нягод, ад хваробаў і бедаў. Чым клапатлівей і далікатней і больш уважліва мы будзем адносіцца да сваіх маці, тым даўжэй іх сэрцы будуць жывымі і гарачымі.