Сочинение на белорусском языке на тему мароз над усімі маразамі

Ответ:

Наступіў студзень. Зіма ў поўным разгары. З кожным днём мацнеюць маразы. Сыпле і сыпле снег, шчыльна ўкрываючы сонную зямлю белым пакрывалам. А калі выдасцасярод завірух і непагадзі бязветраны дзянёк, дык здаецца, што наваколле застыла ў цішы.

Асабліва самотна ў такі час у лесе — быццам ніводнай жывой душы няма. Але лес жыве. І аб гэтым сведчаць шматлікія сляды, пакінутыя яго жыхарамі на бялюткім снезе. Калі пашанцуе, то ў зімовым лесе можна пачуць і сапраўдную звонкую песеньку. Гэта крыжадзюб — адзіная птушка нашых лясоў, якая выседжвае птушанят нават у самыя моцныя маразы. Заліваецца каля свайго гнязда, якое надзейна схавана ад сцюжы і ветру ў самай гушчыні яловых лапак.

Але зіма ёсць зіма. Цяжка даводзіцца ўгэтую пару лясным жыхарам. Раскопваюць капытамі снег у пошуках летапшяй травы алені і казулі, ціснуцца да жытла чалавека сінічкі і снегіры. Кожны прыстасоўваецца, як можа.

Вось і наступіла зіма — гэтая белая казка. Усе навокал занесена белым снегам, які днём блішчыць на сонцы так, што слепіць вочы. Раніцай шкада таптаць некранутае покрыва, намеценае ноччу. Галінкі дрэў гнуцца пад цяжарам беласнежнай коўдры. Усё навокал чыстае і прыгожае.

Ад марозу снег пад нагамі ціхенька паскрыпвае. Гэта ламаюцца праменьчыкі сняжынак самай непаўторнай формы. Нават шкада становіцца ісці па іх.

Ад голаду і холаду туляцца да чалавечага жытла птушкі: вераб’і, сінічкі, гілі. Ніколі больш не ўбачыш іх так блізка ад чалавека.

Ужо зусім хутка Новы год. Я люблю гэтае свята. Гэта нагода сабрацца ўсёй сям’ёй, пабачыцца з роднымі і блізкімі людзьмі. У навагоднюю ноч усё становіцца асаблівым, казачным. Елка пераліваецца агнямі і зіхаціць гірляндамі. Стол ломіцца пад святочнымі стравамі. У неба ўзлятаюць рознакаляровыя феерверкі. Людзі дораць адзін аднаму падарункі і радасць. Наўкол усмешкі, весялосць і каханне. Адным словам, казка, па-іншаму і не скажаш.

Зіма — мая любімая пара года, а Новы год — маё любімае свята. Хутчэй бы ён ужо наступіў!

Вот и наступила зимушка-зима. Стоят сильные морозы, дует холодный ветер. Налетела метель, замела все дорожки. Поля и холмы покрылись пушистым белым ковром. Низкие деревья и кусты засыпало снегом.

А какими причудливыми узорами украсил мороз окна домов! Не зря о нём придумали загадку: без рук, без ног, а рисовать умеет.

Соскучились по прогулкам дети. Ждут-не дождутся, когда закончится метель. Упрашивают родителей отпустить их погулять во двор.

Но вот метель стихла. Пробиваясь сквозь высокие сугробы, ребятишки радостно бегут на улицу. Играя в снежки, они кидают друг в друга комья снега. Уворачиваются от попаданий и падают. Хохочут! Щёчки горят, как наливные яблочки, реснички и бровки в инее.

После обеда дети взяли лыжи, коньки и побежали на пруд. Вода замёрзла толстым слоем льда, значит, можно бегать на коньках. Малыши мчатся на санках по гладкой заснеженной горке. Подростки катаются на лыжах. Всем весело!

Хорошо зимой! Красиво вокруг. Спасибо, мороз, что снегу нанёс.

Зіма амаль заўсёды прыходзіць раптоўна. Ціха і ўрачыста. Усё ў прыродзе замірае ў прадчуванні яе прыходу. Зямля, растузаная восеньскімі халоднымі дажджамі, начамі замярзае ледзяной скарынкай, ператвараючыся ў суцэльную непраходную золь. І здаецца, што цяжкім чорным хмарам канца не будзе, і ніколі ўжо не адступіць глейкая шэрая моразь. Але нешта мяняецца, становіцца яшчэ больш цямнее, паветра згушчаецца  наэлектрызаваным прадчуваннем. Вось менавіта тады, калі напружанне дасягае невядомай мяжы, прыходзіць зіма. Замест дажджавых кропель свінцовыя хмары пачынаюць губляць снег. Спачатку рэдкія, нясмелыя сняжынкі ласкава кладуцца на зямлю. Паступова сняжынак становіцца больш, ім становіцца цесна, яны зліпаюцца ў шматкі, а хмары, моўчкі, з надзелены спяшаюцца абсыпацца на зямлю снегам. Зямля хутка пакрываецца тоўстай пухнатай коўдрай. Усе тоне ў белізне — і зямля, і неба. І, здаецца, што прырода уздыхае з палёгкай — зіма прыйшла ! І здараецца цуд ! Празь дзірку ў схуднелай хмары прарываецца сонечны прамень! Яркі, магутны, пераможна-радасны! І ўсё выбухае мірыядамі іскрыстых 

Вось наступла зма — гэтая белоснежная казка. Усе навокал занесена белым снегам, як днём блшчыць на сонцы так, што слепць вочы. Ранцай шкада таптаць некранутае покрыва, намеценае ноччу. Галнк дрэ гнуцца пад цяжарам беласнежнай кодры. Усё навокал чыстае прыгожае.

Ад марозу снег пад нагам цхенька паскрыпвае. Гэта ламаюцца праменьчык сняжынак самай непаторнай формы. Нават шкада становцца сц па х.

Ад голаду холаду туляцца да чалавечага жытла птушк: вераб’, снчк, гл. Нкол больш не бачыш х так блзка ад чалавека.

Ужо зусм хутка Новы год. Я люблю гэтае свята. Гэта нагода сабрацца сёй сям’ёй, пабачыцца з родным блзкм людзьм. У навагоднюю ноч усё становцца асаблвым, казачным. Елка пералваецца агням зхацць грляндам. Стол ломцца пад святочным стравам. У неба злятаюць рознакаляровыя феерверк. Людз дораць адзн аднаму падарунк радасць. Накол усмешк, весялосць каханне. Адным словам, казка, па-ншаму не скажаш.

Зма — мая любмая пара года, а Новы год — маё любмае свята. Хутчэй бы ён ужо наступ!

Зіма амаль заўсёды прыходзіць раптоўна. Ціха і ўрачыста. Усё ў прыродзе замірае ў прадчуванні яе прыходу. Зямля, растузаная восеньскімі халоднымі дажджамі, начамі замярзае ледзяной скарынкай, ператвараючыся ў суцэльную непраходную золь. І здаецца, што цяжкім чорным хмарам канца не будзе, і ніколі ўжо не адступіць глейкая шэрая моразь. Але нешта мяняецца, становіцца яшчэ больш цямнее, паветра згушчаецца  наэлектрызаваным прадчуваннем. Вось менавіта тады, калі напружанне дасягае невядомай мяжы, прыходзіць зіма. Замест дажджавых кропель свінцовыя хмары пачынаюць губляць снег. Спачатку рэдкія, нясмелыя сняжынкі ласкава кладуцца на зямлю. Паступова сняжынак становіцца больш, ім становіцца цесна, яны зліпаюцца ў шматкі, а хмары, моўчкі, з надзелены спяшаюцца абсыпацца на зямлю снегам. Зямля хутка пакрываецца тоўстай пухнатай коўдрай. Усе тоне ў белізне — і зямля, і неба. І, здаецца, што прырода уздыхае з палёгкай — зіма прыйшла ! І здараецца цуд ! Празь дзірку ў схуднелай хмары прарываецца сонечны прамень! Яркі, магутны, пераможна-радасны! І ўсё выбухае мірыядамі іскрыстых