Сочинение на тему зимовая казка на белорусскому

Зімовая казка вельмі рамантычная. Яна і сумная, і радасная, белая і бліскучая. Хочаш убачыць казку? Выходзь на вуліцу! Азірніся вакол! Ці ёсць у свеце найбольш чароўная і дзіўная пара года, чым зіма ? Кожны адкажа па — рознаму. Але я адкажу: «Не!» Я вельмі люблю зіму, зімачку, зімку. Для мяне зіма — гэта бясконцая прыгажосць прыроды, найчыстае і марознае паветра, дрэвы ў беласнежных уборах, чароўныя святы Новы год і Каляды, катання на санках і каньках. У гэтым годзе снегу вельмі мала. Як шкада! Але  на Каляды  пайшоў шматкамі сапраўдны, пухнаты снег. Да гэтага з неба сыпаласі дробная і жорсткая крупы, ад якіх было холадна і няўтульна. Снег прыбраны і радасны, ён стварыў свята. У марозным паветры  задумаўшыся  апускаюцца сняжынкі. Дрэвы працягваюць ім насустрач рукі — галінкі, назбіраўшы, цяжка іх апускаюць да зямлі. Дамы ў горадзе адразу сталі урачыстымі, ім зіма насунула шапкі. З-за снегу вечар стаў святлей і безабаронным. Ліхтары на вуліцы пакрыўджана і блізарука ўтаропіліся ў прастору, снег заляпіў ім вочы — не падглядваў. А я стаяў ўвечары на плошчы, не варушачыся і атрымліваючы асалоду ад гэтай казкі. Лёгкія ўзорныя сняжынкі садзіліся на вейкі, ахутвалі ўсю вопратку, кружылі свой ​​карагод. Зямля памылася, апранулася ў белы нарад. У мяне пад акном расце рабіна. Я гляджу на яе  і адчуваю здзіўленне  як яна такая стройная і далікатная  можа супрацьстаяць і марозам і цяжкаму снегу, які ўпаў на яе. А здалёк, я быццам бачу не дрэва, а казачную дзяўчыну, якая надзела серабрыстае футра, завязала белую пухнатую хустку, якая на сонцы здаецца проста чароўнай — столькі гуляе на ёй фарбаў. Здаецца, калі дакранешся да рабіны, знікне казка. Я гляджу на рабіну і бачу, што дзесьці на яе далікатных галінках вісяць нахмураныя ледзяшы, на якіх гуляе сонечны зайчык. Гэтыя ледзяшы — як сумныя слёзы маёй прыгажуні. Але вось  пачалі танцаваць вальс далікатныя сняжынкі з халодным ветрам. Склаліся ў загадкавую фігуру. Што гэта ? Я гляджу, гляджу … Вядома ж, гэта да маёй прыгажуні — рабінкі скача прынц на белым кане.

Вось такая ў мяне зімовая казка. Я ведаючы, што ў свеце яшчэ ёсць шмат цудаў, якія дораць радасць і асалоду. Але  заўсёды мяне будзе хваляваць прыгажосць зімы, і назаўжды запомніцца маярабінка — снягурка. А наступнай зімой я прыдумаю новую казку.

Вось і наступіла зіма — гэтая белая казка. Усе навокал занесена белым снегам, які днём блішчыць на сонцы так, што слепіць вочы. Раніцай шкада таптаць некранутае покрыва, намеценае ноччу. Галінкі дрэў гнуцца пад цяжарам беласнежнай коўдры. Усё навокал чыстае і прыгожае.
Ад марозу снег пад нагамі ціхенька паскрыпвае. Гэта ламаюцца праменьчыкі сняжынак самай непаўторнай формы. Нават шкада становіцца ісці па іх.
Ад голаду і холаду туляцца да чалавечага жытла птушкі: вераб’і, сінічкі, гілі. Ніколі больш не ўбачыш іх так блізка ад чалавека.
Ужо зусім хутка Новы год. Я люблю гэтае свята. Гэта нагода сабрацца ўсёй сям’ёй, пабачыцца з роднымі і блізкімі людзьмі. У навагоднюю ноч усё становіцца асаблівым, казачным. Елка пераліваецца агнямі і зіхаціць гірляндамі. Стол ломіцца пад святочнымі стравамі. У неба ўзлятаюць рознакаляровыя феерверкі. Людзі дораць адзін аднаму падарункі і радасць. Наўкол усмешкі, весялосць і каханне. Адным словам, казка, па-іншаму і не скажаш.
Зіма — мая любімая пара года, а Новы год — маё любімае свята. Хутчэй бы ён ужо наступіў!

Зіма — сапраўдная чараўніца! Ёый ўласціва зменьваць ўсё вакол. Ні жудасны холад, ні прабіраецца да самых костак хвосткі вецер не могуць адабраць у зімы яе чароўнага чараўніцтва. Яе белыя фарбы здольныя ператварыць нават самы пануры пейзаж у майстэрскую карціну, напісаную лепшым мастаком у свеце. А ў памагатых у зімы — непараўнальны знаўца мастацтва. Хто ж гэта? Вядома, мароз! Гэты гарэза выводзіць на вокнах сваёй магічнай пэндзлем непаўторныя ўзоры, адзіныя ў сваім родзе. Ён падбірае асаблівыя фарбы, якіх няма ні ў аднаго мастака. У марозу ў запасе мноства палотнаў, ні на адным з якіх малюнак не паўторыцца нават у самай маленькай дэталі.
Зіма бачыцца людзям нейкай Снежнай Каралевай — трохі няветлай і халоднай. Але яна неверагодна прыгожая ў сваіх ледзяных упрыгожваннях і белай вопратцы, вытканых з маленькіх снежных макулінак. З кожным сваім крокам яна пакрывае зямлю белым чароўным покрывам — пухнатым, лёгкім і паветраным … А адным толькі узмахам рукі ахінаюць дрэвы, кусты, дахі дамоў дываном з срэбра, пералівістым і падпаленым казачнымі блікамі. Прыгажуня-зіма пройдзе ўсюды: па шырокіх палях, дрымучым лясам, паверхням рэк, разрослым раўнінах і ярах. Кожнаму з гэтых месцаў яна падорыць часцінку сябе, кожнае забярэ ў сваю чароўную казку.

Сачыненне на тэму: «Зімовая раніца»

Дрэвы ў парку і вакол школы пакрыліся тонкім пластом снегу і шаці, у паветры зазіхацелі тысячы срэбных дажджоў, хоць здымай і запасаюцца для навагодняй елкі! Школьная дзятва спрабуе зляпіць снежкі, але снег яшчэ не вільготны, ён зусім «молодой9raquo ;, снежкі не атрымліваюцца. Затое колькі радасці і весялосці! Кагосьці ўжо павезлі на санках, але санкі чапляюцца за асфальт, скрыгочуць жалезам, толькі гэта не галоўнае — затое выпаў снег!

Але ёсць і тыя, каму снег зусім не падабаецца. Напрыклад, дворнікі злосна загрымелі снегавымі рыдлёўкамі, хоць пласт снегу ўсяго пяць сантыметраў і яго можна змесці венікам. Выйшлі счышчаць снег з машын гаспадары аўтамабіляў, дзелавіта зашархалі шчоткамі: вось яшчэ гэты снег, навошта ён толькі выпаў, столькі клопатаў з ім. Больш за ўсё ён перашкаджае галубоў: яны ніяк не пасядуць на аблепленае падваконнікі і незадаволена ўзлятаюць на даху. Каты абыходзяць любімыя лавачкі бокам, таму што на іх сядзець няўтульна і холадна.

Але гэта ў горадзе, а як выдатна цяпер у лесе! Белай лёгкай тканінай накрыла кроны дрэў, яны іскрацца пад сонцам, як у казцы. Птушкі і звяры пішуць на белых старонках палян свае сляды-радкі, па якіх тыя, што ведаюць могуць вызначыць, хто, чаму, куды пайшоў. Прыбрана глядзіцца пад снегам глог, чырвоныя гронкі ягад прыцягваюць птушак і вавёрак. Елі тапырацца іголкі галінак з маленькімі гузамі. Волаты-хвоі горда стаяць пад заснежанымі шапкамі і пільнуюць парадак і цішыню. Толькі незадаволена дрыжыць алешына — ёй не падабаецца, што снег лёг на галіны. У лесе стаіць чароўная цішыня, якая зрэдку парушаецца далёкім крыкам вароны і патрэскваннем ствалоў старых дрэў.

З задавальненнем хацелася б патрапіць у ранішні лес, палюбавацца на прыгажосць заснежанай прыроды, але трэба спяшацца ў школу. А пасля ўрокаў з сябрамі пойдзем у парк палюбавацца заснежанымі дрэвамі і падыхаць марозным паветрам.

Мы ў Фэйсбуку

«сезоны года» — гэта часопіс аб прыродзе, культуры і навакольным свеце.

Матэрыялы можна выкарыстоўваць для азнаямлення дзяцей з прыродай, у дапамогу школьнікам, у рабоце выхавальніка і настаўнікі.

Адказы на ўсе пытанні

Адказы на папулярныя пытанні, школьныя сачыненні

Сачыненне на тэму «Зімовая раніца»

Зімовая раніца незвычайна прыгожа, асабліва ў ясны сонечны дзень. Раніцай на галінах дрэў яшчэ бачны бліскучы дзіўна прыгожы іней. Дрэвы стаяць быццам бы аздобленыя срэбрам, нібы зачараваныя Снежнай каралевай. Але як толькі выгляне сонца, карціна зменіцца, срэбра ператворыцца ў іскрыстыя і пераліваюцца брыльянты. Гэтую незвычайную карціну хочацца назіраць бясконца.

Зімовай раніцай яшчэ холадна, кожны крок суправаджаецца хрустам снегу, паветра чысты і свежы, і ўвесь час хочацца уздыхнуць ім на поўныя грудзі. У густым небе ўжо не разглядзець зорак, сонца пачынае падымацца, пакідаючы на ​​Зямлі свае яркія прамяні. Становіцца ўсё цяплей. Сонца замяняе сабой чараўніцтва Снежнай каралевы.

Мне вельмі падабаецца шпацыраваць зімовай раніцай па парку. Яшчэ варта незвычайная цішыня, людзі не паспелі пакінуць сляды на які выпаў за ноч снезе. Прыроднай прыгажосцю зімовага раніцы можна атрымліваць асалоду ад вельмі доўга. Я стараюся прачынацца ў выходныя крыху раней, каб паспець убачыць гэтыя цудоўныя ранішнія пейзажы. Зямля, быццам бы агорнутая ў снежнае пышнасць, дапамагае адпачыць, расслабіцца, і падрыхтавацца да школьных заняткаў. Зімовая раніца — гэта казка, у якую хочацца вяртацца зноў і зноў.

Разам з артыкулам «Сачыненне на тэму« Зімовая раніца »чытаюць:

Понравилась работу? Лайкни ее и оставь свой комментарий!
Для автора это очень важно, это стимулирует его на новое творчество!