Перейти к контенту
Якуб Колас у вобразе дзязькі –кухара Антося паказвае чалавека з добрай душой. З паэмы мы бачым, што яго вельмі любяць дзеці – ім цікава слухаць яго казкі,хадзіць за краскамі на поплаў. Таксама дзецям падабаецца ў Антосі тое, што на любое іх пытанне ён абавязкова знойдзе адказ. Антось таксама быў прыхілены да дзетак, ён для іх быў і настаўнікам і суддзёю, Антось мог і параіцца з дзяцьмі і паспрачацца. Дзядзька Антось ведаў шмат спосабаў каб заняць дзяцей – мог пайсці ў лес па грыбы, або свадзіць іх на рыбалку. Таксама Антось быў мастрам на ўсе рукі, мог зрабіць цацку, намаляваць прыгожы малюнак.
Аднойчы дзязька –кухар вырашыў накарміць дзяцей бярозавым сокам і бульбянымі клёцкамі, але нічога ў яго не атрымалася. Кінуў дзядзька свае клёцкі, раззлаваўся, думаў што накорміць смачнай ежай дзяцей, але атрымалася нейкае паскудства. Вось такі дзіўны дзядзька-кухар, якога дзеці паважалі і любілі.
Адным з прыцягальных і захапляльных вобразаў паэмы «Новая зямля» з’яўляецца вобраз дзядзькі Антося. Дзядзька Антось — увасабленне сілы і таленту простых людзей з народа. Вызначальнымі яго рысамі з’яўляюцца бязмежная дабрыня, спагадлівасць, шчырасць, ветлівасць, дапытлівасць, лёгкая іронія ў стаўленні да жыццёвых праяў. Яны раскрываюцца ва ўчынках, паводзінах героя і нават яго партрэтнай характарыстыцы: Ён невысок, не надта ёмак, Ды карчавіты і няўломак, А волас мае цёмна-русы, І зухаўскія яго вусы У меру доўгі, густаваты, Угору чуць канцы падняты; А вочы шэры,невялічкі, Глядзяць прыветна, як сунічкі, Але раптоўна і адразу Не расчытаеш іх выразу: То смех, то хітрасць з іх бліскае, То дабрата, але якая! Антось — камунікабельны, цікаўны да ўсяго чалавек. Варта прыгадаць ягоныя мімалётныя знаёмствы з «вакзальным сторажам» са Стоўбцаў або з Грышкам Верасам з Вільні, які, як і дзядзька, гатовы дапамагчы незнаёмаму чалавеку ў бядзе. Асабістае жыццё дзядзькі Антося склалася не вельмі ўдала: не знайшлося «ні ўдоўкі-любкі, ні дзяўчыны, каб палучыць дзве палавіны, каб разам шчасце здабываць і поруч долю падзяляць». Наста, якую шчыра кахаў, здрадзіла яму і выйшла замуж за другога. Аднак Антось не замкнуўся ў сабе, не ачарсцвеў да людзей, не стаў ссохлай галінай на дрэве жыцця. Наадварот, ён, як ніхто іншы з герояў паэмы, цікавіцца жыццём ва ўсіх яго праявах. Больш за тое, ён зрабіўся найлепшым прыяцелем братавых дзяцей, якія, адчуваючы дзядзькаву дабрыню, шчырасць і павагу да іх, цягнуцца да яго з усёй сваёй дзіцячай непасрэднасцю. Дзядзька Антось для дзяцей — самы галоўны дарадца, суддзя і настаўнік, які вучыць іх разумець вялікую, таямнічую і прыгожую кнігу прыроды. Калі ж Антось часам і спрачаўся з дзецьмі, то «як роўны з роўнымі трымаўся». Ды і сама Антосева натура чымсьці яшчэ па-дзіцячы наіўная і шчырая. Дзядзька Антось ахвярны чалавек, які ўмее жыць дзеля іншых. Фактычна на ягоных плячах ляжыць уся братава гаспадарка і выхаванне дзяцей. Але нават і пробліску незадаволенасці не выказвае герой твора. Праца для яго — такая ж натуральная з’ява, як штодзённы ўзыход сонца. Праца корміць Антося і дае яму сілу і натхненне. Таму ён «заложна і цярпліва ў зямлю ўкладваў свае сілы», таму: Што ні замысліць, то ўсё зробіць, І так прыгоніць, так аздобіць, Што і для вока нават міла. І ўсё выразна гаварыла, Што ён не толькі гаспадар, Але й прыроджаны штукар, Якіх на свеце не так многа. Антось паўстае перад намі як чалавек чулай і шырокай душы, які жыве ў міры і згодзе з людзьмі і прыродай. Калі ён трапляе ў Вільню, то шумны і мітуслівы горад выклікае ў ім пачуццё нейкай варожасці, разгубленасці і бездапаможнасці. Яму, які ні хвіліны ў жыцці не прасядзеў склаўшы рукі, гарадскі «вэрхал» здаецца непатрэбным. Яшчэ больш узрастае ў ім гэта пачуццё пасля знаёмства з бессаромнымі чыноўнікамі ў зямельным банку. І на чыноўніцкую пагарду да простага чалавека, хай сабе і ў думках, ён адказвае панам сваёй пагардай: «Няхай цябе водзяць сляпога, як водзіш ты за нос другога». Горад з яго вузкімі і крывымі вулкамі, грукатам, мітуснёй, адсутнасцю прыветлівых твараў і пагардаю панства да простага чалавека выклікаў у дзядзькі Антося моцны выбух злосці. Аднак той жа Антось, гледзячы на горад з Замкавай гары, любуецца яго забудовай, але ж найбольш раздоллем далёкіх палёў, палоскамі нівак. І ў гэтым — уся вольналюбівая натура Антося: горад, штучнае ўтварэнне, бянтэжыць яго, бо абмяжоўвае «палёт думак». Антось жа прывык да «палёў, задумаю спавітых», дзе адчуваў сябе гаспадаром. І наўрад ці атрымаўся б вобраз Антося такім жывым і праўдзівым, калі б герой быў паказаны ў няспыннай сялянскай працы. Старонкі паэмы, прысвечаныя дзядзьку Антосю, як і тыя раздзелы, дзе свет паказваецца ва ўспрыняцці дзяцей, — адны з самых запамінальных і прачулых.
Светило науки — 6 ответов — 0 раз оказано помощи
Якуб Колас у вобразе дзязькі –кухара Антося паказвае чалавека з добрай душой. З паэмы мы бачым, што яго вельмі любяць дзеці – ім цікава слухаць яго казкі,хадзіць за краскамі на поплаў. Таксама дзецям падабаецца ў Антосі тое, што на любое іх пытанне ён абавязкова знойдзе адказ. Антось таксама быў прыхілены да дзетак, ён для іх быў і настаўнікам і суддзёю, Антось мог і параіцца з дзяцьмі і паспрачацца. Дзядзька Антось ведаў шмат спосабаў каб заняць дзяцей – мог пайсці ў лес па грыбы, або свадзіць іх на рыбалку. Таксама Антось быў мастрам на ўсе рукі, мог зрабіць цацку, намаляваць прыгожы малюнак.
Аднойчы дзязька –кухар вырашыў накарміць дзяцей бярозавым сокам і бульбянымі клёцкамі, але нічога ў яго не атрымалася. Кінуў дзядзька свае клёцкі, раззлаваўся, думаў што накорміць смачнай ежай дзяцей, але атрымалася нейкае паскудства. Вось такі дзіўны дзядзька-кухар, якога дзеці паважалі і любілі. (Подойдёт?)
Жыццёвая мудрасць і душэўная прыгажосць дзядзькі Антося (па паэме Якуба Коласа «Новая зямля»)
Паэма «Новая зямля» была распачата Якубам Коласам у Мінскім астрозе. Там былі напісаны асноўныя раздзелы паэмы, сярод якіх і раздзел «Дзядзька-кухар». Тут аўтар расказвае пра сяброўства лесніковых дзяцей з дзядзькам Антосем, які аднойчы вырашыў здзівіць пляменнікаў новымі прысмакамі — клёцкамі з бярозавым сокам. Аднак нічога добрага ў дзядзькі-кухара не атрымалася.
Кожны радок раздзела насычаны гумарам, дасціпным жартам, лагодным смехам. Таму і чытаецца ён лёгка, як бы на адным дыханні.
Прыцягальным і захапляльным вобразам у раздзеле з’яўляецца вобраз дзядзькі Антося. Дзядзька Антось — увасабленне сілы і таленту людзей з народа. Вызначальныя рысы яго характару — бязмежная дабрыня, спагадлівасць, шчырасць, ветлівасць, дапытлівасць, лёгкая іронія ў стаўленні да жыццёвых праяў. Яны раскрываюцца ваучынках, паводзінах героя, а таксама ў партрэтнай характарыстыцы:
Ён невысок, не надта ёмак,
Ды карчавіты і няўломак,
А волас мае цёмна-русы,
І зухаўскія яго вусы…
А вочы шэры, невялічкі,
Глядзяць прыветна, як сунічкі…
То смех, пго хіпграсць з іх бліскае,
То дабратпа, але якая!
Дзядзька зачароўвае нас непасрэднасцю сваёй натуры, адкрытасцю душы, шчырасцвэ. Ён — прыроджаны штукар, весяльчак, забаўнік, чалавек, востры на слова, які любіць пажартаваць. Мова яго каларытная, яркая, багатая на прыказкі і прымаўкі. Уласнае кухарскае «вынаходніцтва» самакрытычна ацэньваецца такімі словамі: «Паскудства, брат, і не пытайся!» У гумары Антося, у яго жартах, у шматлікіх афарызмах выяўляецца мудрасць і дасціпнасць народа, яго розум і духоўная прыгажосць.
А як цудоўна ўмее дзядзька расказваць казкі, апісваць розныя здарэнні. Дзеці яго слухаюць з захапленнем. Антось любіць дзяцей, добра ведае іх псіхалогію, інтарэсы, патрэбы, гаворыць з імі, як з дарослымі, раіцца, спрачаецца. Ён іх дарадчык, настаўнік і суддзя:
І дзядзька майстар быў на штукі,
І быў механік на ўсе рукі:
І дудку скруціць вам, і стрэлку,
І нарысуе нават елку…
Дык і не дзіва, што любілі,
Што на руках яго насілі.
Мне вельмі спадабаўся гэты раздзел паэмы,чытаць які было цікава і смешна.
ХАРАКТЕРИСТИКА ДЗЯДЗЬКИ АНТОСЯ
Жыццёвая мудрасць і душэўная прыгажосць дзядзькі Антося (па паэме Якуба Коласа «Новая зямля») Паэма «Новая зямля» была распачата Якубам Коласам у Мінскім астрозе. Там былі напісаны асноўныя раздзелы паэмы, сярод якіх і раздзел «Дзядзька-кухар». Тут аўтар расказвае пра сяброўства лесніковых дзяцей з дзядзькам Антосем, які аднойчы вырашыў здзівіць пляменнікаў новымі прысмакамі — клёцкамі з бярозавым сокам. Аднак нічога добрага ў дзядзькі-кухара не атрымалася.
Кожны радок раздзела насычаны гумарам, дасціпным жартам, лагодным смехам. Таму і чытаецца ён лёгка, як бы на адным дыханні.
Прыцягальным і захапляльным вобразам у раздзеле з’яўляецца вобраз дзядзькі Антося. Дзядзька Антось — увасабленне сілы і таленту людзей з народа. Вызначальныя рысы яго характару — бязмежная дабрыня, спагадлівасць, шчырасць, ветлівасць, дапытлівасць, лёгкая іронія ў стаўленні да жыццёвых праяў. Яны раскрываюцца ваучынках, паводзінах героя, а таксама ў партрэтнай характарыстыцы:
Ён невысок, не надта ёмак,
Ды карчавіты і няўломак,
А волас мае цёмна-русы,
І зухаўскія яго вусы…
А вочы шэры, невялічкі,
Глядзяць прыветна, як сунічкі…
То смех, пго хіпграсць з іх бліскае,
То дабратпа, але якая!
Дзядзька зачароўвае нас непасрэднасцю сваёй натуры, адкрытасцю душы, шчырасцвэ. Ён — прыроджаны штукар, весяльчак, забаўнік, чалавек, востры на слова, які любіць пажартаваць. Мова яго каларытная, яркая, багатая на прыказкі і прымаўкі. Уласнае кухарскае «вынаходніцтва» самакрытычна ацэньваецца такімі словамі: «Паскудства, брат, і не пытайся!» У гумары Антося, у яго жартах, у шматлікіх афарызмах выяўляецца мудрасць і дасціпнасць народа, яго розум і духоўная прыгажосць.
А як цудоўна ўмее дзядзька расказваць казкі, апісваць розныя здарэнні. Дзеці яго слухаюць з захапленнем. Антось любіць дзяцей, добра ведае іх псіхалогію, інтарэсы, патрэбы, гаворыць з імі, як з дарослымі, раіцца, спрачаецца. Ён іх дарадчык, настаўнік і суддзя:
І дзядзька майстар быў на штукі,
І быў механік на ўсе рукі:
І дудку скруціць вам, і стрэлку,
І нарысуе нават елку…
Дык і не дзіва, што любілі,
Што на руках яго насілі.
Мне вельмі спадабаўся гэты раздзел паэмы,чытаць які было цікава і смешна.
Оцени ответ
Жыццёвая мудрасць і душэўная прыгажосць дзядзькі Антося (па паэме Якуба Коласа «Новая зямля») Паэма «Новая зямля» была распачата Якубам Коласам у Мінскім астрозе. Там былі напісаны асноўныя раздзелы паэмы, сярод якіх і раздзел «Дзядзька-кухар». Тут аўтар расказвае пра сяброўства лесніковых дзяцей з дзядзькам Антосем, які аднойчы вырашыў здзівіць пляменнікаў новымі прысмакамі — клёцкамі з бярозавым сокам. Аднак нічога добрага ў дзядзькі-кухара не атрымалася.
Кожны радок раздзела насычаны гумарам, дасціпным жартам, лагодным смехам. Таму і чытаецца ён лёгка, як бы на адным дыханні.
Прыцягальным і захапляльным вобразам у раздзеле з’яўляецца вобраз дзядзькі Антося. Дзядзька Антось — увасабленне сілы і таленту людзей з народа. Вызначальныя рысы яго характару — бязмежная дабрыня, спагадлівасць, шчырасць, ветлівасць, дапытлівасць, лёгкая іронія ў стаўленні да жыццёвых праяў. Яны раскрываюцца ваучынках, паводзінах героя, а таксама ў партрэтнай характарыстыцы:
Ён невысок, не надта ёмак,
Ды карчавіты і няўломак,
А волас мае цёмна-русы,
І зухаўскія яго вусы…
А вочы шэры, невялічкі,
Глядзяць прыветна, як сунічкі…
То смех, пго хіпграсць з іх бліскае,
То дабратпа, але якая!
Дзядзька зачароўвае нас непасрэднасцю сваёй натуры, адкрытасцю душы, шчырасцвэ. Ён — прыроджаны штукар, весяльчак, забаўнік, чалавек, востры на слова, які любіць пажартаваць. Мова яго каларытная, яркая, багатая на прыказкі і прымаўкі. Уласнае кухарскае «вынаходніцтва» самакрытычна ацэньваецца такімі словамі: «Паскудства, брат, і не пытайся!» У гумары Антося, у яго жартах, у шматлікіх афарызмах выяўляецца мудрасць і дасціпнасць народа, яго розум і духоўная прыгажосць.
А як цудоўна ўмее дзядзька расказваць казкі, апісваць розныя здарэнні. Дзеці яго слухаюць з захапленнем. Антось любіць дзяцей, добра ведае іх псіхалогію, інтарэсы, патрэбы, гаворыць з імі, як з дарослымі, раіцца, спрачаецца. Ён іх дарадчык, настаўнік і суддзя:
І дзядзька майстар быў на штукі,
І быў механік на ўсе рукі:
І дудку скруціць вам, і стрэлку,
І нарысуе нават елку…
Дык і не дзіва, што любілі,
Што на руках яго насілі.
Мне вельмі спадабаўся гэты раздзел паэмы,чытаць які было цікава і смешна.
Оцени ответ
Не нашёл ответ?
Если тебя не устраивает ответ или его нет, то попробуй воспользоваться поиском на сайте и найти похожие ответы по предмету Литература.
Найти другие ответы
2019-02-09 04:09:10
Адным з прыцягальных захапляльных вобраза паэмы «Новенькая зямля» з’яляецца вобраз дзядзьк Антося. Дзядзька Антось увасабленне слы таленту обычных людзей з народа. Вызначальным яго рысам з’яляюцца бязмежная дабрыня, спагадлвасць, шчырасць, ветлвасць, дапытлвасць, лёгкая роня 100ленн да жыццёвых прая. Яны раскрываюцца ва чынках, паводзнах героя нават яго партрэтнай характарыстыцы: Ён низок, не надта ёмак, Ды карчавты няломак, А волас мае цёмна-русы, зухаскя яго вусы У меру дог, густаваты, Угору чуць канцы падняты; А вочы шэры,невялчк, Глядзяць прыветна, як сунчк, Але раптона адразу Не расчытаеш х выразу: То хохот, то хтрасць з х блскае, То дабрата, але якая! Антось камункабельны, цканы да сяго чалавек. Варта прыгадаць ягоныя ммалётныя знаёмствы з «вакзальным сторажам» са 100бца або з Грышкам Верасам з Вльн, як, як дзядзька, гатовы дапамагчы незнаёмаму чалавеку бядзе. Асабстае жыццё дзядзьк Антося склалася не вельм дала: не знайшлося «н док-любк, н дзячыны, каб палучыць дзве палавны, каб разам шчасце здабываць поруч долю падзяляць». Наста, якую шчыра каха, здрадзла яму выйшла замуж за другога. Аднак Антось не замкнуся сабе, не ачарсцве да людзей, не ста ссохлай галнай на дрэве жыцця. Наадварот, ён, як нхто ншы з героя паэмы, цкавцца жыццём ва сх яго праявах. Больш за тое, ён зрабся найлепшым прыяцелем братавых дзяцей, якя, адчуваючы дзядзькаву дабрыню, шчырасць павагу да х, цягнуцца да яго з усёй сваёй дзцячай непасрэднасцю. Дзядзька Антось для дзяцей самы галоны дарадца, суддзя настанк, як вучыць х разумець вялкую, таямнчую прыгожую кнгу прыроды. Кал ж Антось часам спрачася з дзецьм, то «як роны з роным трымася». Ды сама Антосева натура чымсьц яшчэ па-дзцячы наная шчырая. Дзядзька Антось ахвярны чалавек, як мее жыць дзеля ншых. Фактычна на ягоных плячах ляжыць уся братава гаспадарка выхаванне дзяцей. Але нават проблску незадаволенасц не выказвае герой твора. Праца для яго такая ж естественная з’ява, як штодзённы зыход сонца. Праца кормць Антося дае яму слу натхненне. Таму ён «заложна цярплва зямлю кладва свае слы», таму: Што н замыслць, то сё зробць, так прыгонць, так аздобць, Што для вока нават мла. сё выразна гаварыла, Што ён не тольк гаспадар, Але й прыроджаны штукар, Якх на свеце не так многа. Антось пастае перад нам як чалавек чулай шырокай душы, як жыве мры згодзе з людзьм прыродай. Кал ён трапляе Вльню, то шумны мтуслвы горад выклкае м пачуццё нейкай варожасц, разгубленасц бездапаможнасц. Яму, як н хвлны жыцц не прасядзе склашы рук, гарадск «вэрхал» здаецца непатрэбным. Яшчэ больш узрастае м гэта пачуццё пасля знаёмства з бессаромным чынонкам зямельным банку. на чынонцкую пагарду да простага чалавека, хай сабе думках, ён адказвае панам сваёй пагардай: «Няхай цябе водзяць сляпога, як водзш ты за нос другога». Горад з яго вузкм крывым вулкам, грукатам, мтуснёй, адсутнасцю прыветлвых твара пагардаю панства да простага чалавека выклка у дзядзьк Антося моцны выбух злосц. Аднак той жа Антось, гледзячы на горад з Замкавай гары, любуецца яго забудовай, але ж найбольш раздоллем далёкх палё, палоскам нвак. гэтым уся вольналюбвая натура Антося: горад, штучнае тварэнне, бянтэжыць яго, бо абмяжовае «палёт думак». Антось жа прывык да «палё, задумаю дремавтых», дзе адчува сябе гаспадаром. нарад ц атрымася б вобраз Антося такм жывым прадзвым, кал б герой бы паказаны няспыннай сялянскай працы. Старонк паэмы, прысвечаныя дзядзьку Антосю, як тыя раздзелы, дзе свет паказваецца ва спрыняцц дзяцей, адны з самых запамнальных прачулых.